Se ni legus Markso kiel tradicia Marksisto, la kompreno de tempo danĝerigus fali en utilismo.
Se ni legus Bergsono sen Marksisto, la kompreno de tempo danĝerigus fali en mistikismo.
Ĉar Markso konsideras tempon en klasa intereso, Bergsono emfazas tempon seninteresa transcenda kondiĉo.
Kapitalo estas la nuntempa formo de laboro.
Laboro estas socia korpo de elano.
Produktado estas homa esprimo de kreado.
Vivo estas substanco de elano.
Elano estas singulara diferenco, kiu eksplodas kaj allogas unu la alia kaj kunludas.
Lingvo estas nemateria korpo de vivo.
Nemateria laboro proksimigas kapitalon al vivo pli kaj pli.
En ĝi la diferenco inter labortempo kaj vivtempo malaperas.
Alivorte vivtempo perfekte subsumiĝas sub la labortempo.
Intelekto ne povas analizi la nuna labortempo.
Ĉar labortempo aperas kiel nemezureble.
Intuicio havos plian gravecon.
Intelekto devas fonti sur la intuicio.
Markso devas kuniri kun Spinozo kaj Bergsono.
Markso analizis la sistemon de fantazio.
Li ekiris ekde ĝusta kontraŭa flanko de Bergsono.
Kvankam Bergsono ekiras el pura daŭro, t.e, elano de vitalo, kiu estas nemezureblaĵo, Markso ekiris el varo, kiu estas la plej mezureblaĵo.
Markso volas montrigi la krizo kaj malkonstruo de mezureblaĵo.
Kiel la produktiva povo kiel socia laboro subsumiĝas sub la mezuro, sub la mezura socio?
Kiel la produktiva pova vivas sub la formo de kapitalo.
La viva laboro kiel socia laboro estas kerna elemento de produktiva povo.
La viva laboro estas parto de naturo.
Naturo aperiĝis kiel libereco en viva laboro.
La viva laboro estas la potenco de libereco.
Nura naturo estas neceseco.
Agrikultura laboro aŭ antaŭa moderna laboro estas la komenca formo de libereco.
Industria laboro estas la evoluanta formo de libereco.
Nemateria laboro estas la plia evoluanta formo de libereco.
Vera libereco realiĝas kiam vivo mem kiu estas liberita el laborformo.
Hodiaŭ tia kazo estas escepte, ekzemple arto, filozofio, aŭ scio.
Ĉu ni povos realigi ĝin kiel normale?
Ĉu hodiaŭa nemateria laboro estas la tendenco kiu estas proksimanta al la stato?
Se ni legus Bergsono sen Marksisto, la kompreno de tempo danĝerigus fali en mistikismo.
Ĉar Markso konsideras tempon en klasa intereso, Bergsono emfazas tempon seninteresa transcenda kondiĉo.
Kapitalo estas la nuntempa formo de laboro.
Laboro estas socia korpo de elano.
Produktado estas homa esprimo de kreado.
Vivo estas substanco de elano.
Elano estas singulara diferenco, kiu eksplodas kaj allogas unu la alia kaj kunludas.
Lingvo estas nemateria korpo de vivo.
Nemateria laboro proksimigas kapitalon al vivo pli kaj pli.
En ĝi la diferenco inter labortempo kaj vivtempo malaperas.
Alivorte vivtempo perfekte subsumiĝas sub la labortempo.
Intelekto ne povas analizi la nuna labortempo.
Ĉar labortempo aperas kiel nemezureble.
Intuicio havos plian gravecon.
Intelekto devas fonti sur la intuicio.
Markso devas kuniri kun Spinozo kaj Bergsono.
Markso analizis la sistemon de fantazio.
Li ekiris ekde ĝusta kontraŭa flanko de Bergsono.
Kvankam Bergsono ekiras el pura daŭro, t.e, elano de vitalo, kiu estas nemezureblaĵo, Markso ekiris el varo, kiu estas la plej mezureblaĵo.
Markso volas montrigi la krizo kaj malkonstruo de mezureblaĵo.
Kiel la produktiva povo kiel socia laboro subsumiĝas sub la mezuro, sub la mezura socio?
Kiel la produktiva pova vivas sub la formo de kapitalo.
La viva laboro kiel socia laboro estas kerna elemento de produktiva povo.
La viva laboro estas parto de naturo.
Naturo aperiĝis kiel libereco en viva laboro.
La viva laboro estas la potenco de libereco.
Nura naturo estas neceseco.
Agrikultura laboro aŭ antaŭa moderna laboro estas la komenca formo de libereco.
Industria laboro estas la evoluanta formo de libereco.
Nemateria laboro estas la plia evoluanta formo de libereco.
Vera libereco realiĝas kiam vivo mem kiu estas liberita el laborformo.
Hodiaŭ tia kazo estas escepte, ekzemple arto, filozofio, aŭ scio.
Ĉu ni povos realigi ĝin kiel normale?
Ĉu hodiaŭa nemateria laboro estas la tendenco kiu estas proksimanta al la stato?
Trackback url :: http://amelano.net/trackback/442
댓글을 달아 주세요