민주인권평화센터 5.18연구소
http://altair.chonnam.ac.kr/~cnu518/board518/main/main.htm
http://altair.chonnam.ac.kr/~cnu518/board518/main/main.htm
전체483 Articles
- 2008/05/06 5.18광주민중항쟁 관련 자료링크
- 2008/05/01 Mai 68 aujourdi dans le monde
- 2008/04/30 Tibeto kaptita en la revo de la alia/Slavoj ŽIŽEK
- 2008/04/30 Novliberalismo kaj novsxtatismo
- 2008/04/30 Historio de Tibeto
- 2008/04/29 Ligiloj de Japana EsperantisoLIBERA ESPERANTO-ASOCIO en HOKKAJDO
- 2008/04/29 Neonaciismo?
- 2008/04/17 Pri Jacque Lancière
- 2008/04/17 Pri G. Agamben
- 2008/04/17 Pri Alain Badiou (1)
http://www.radiofrance.fr/reportage/cahiers/cahiers.php?rid=350000100
Cette année-là, la France aurait pu fêter le dixième anniversaire de la Constitution de la V° République et les dix années du Général de Gaulle à l'Elysée. Une France riche et prospère, du Pyrex et du Formica, du métro-boulot-dodo et qui envoyait massivement ses enfants à l'université. Le printemps s'annonçait radieux.
« Je prends mes désirs pour des réalités car je crois en la réalité de mes désirs… »
Un simple chiffre : dans la France d’aujourd’hui un Français sur deux n’a pas connu Mai 68. Autrement dit : 50% de nos concitoyens n’étaient pas nés alors. Nos politiques actuels - jeunes quinquagénaires - achevaient une brillante carrière à la Communale tandis que nos dynamiques quadra ne gazouillaient pas encore en couche-culotte. Le regard que les uns et les autres portent aujourd’hui sur des événements qu’ils n’ont pas connu leur confère donc une incontestable autorité.
Incontestable autorité. Deux jolis mots de mai. Incontestable comme contestation. Autorité comme Contestation de l’autorité ?
En fait, faut-il parler de l’héritage de mai 68 ? Sûrement. D’un point de vue strictement politique ? Cela ne fait aucun doute. Pourtant, ce n’est pas l’angle choisi pour ce dossier. Il ne s’agit pas d’opposer une énième fois soixante-huitards à anti-soixante-huitards si tant est que ces expressions aient un sens. Mai 68 constitue un épisode majeur de la France des Trente-Glorieuses. Peut-être même son point d’orgue. En tout cas, un épisode de notre histoire sur lequel, le recul aidant, on peut porter un regard avide.
Car qu’y a-t-il de commun entre la France d’aujourd’hui et celle de mai 68 ? En réalité bien peu de choses. Il s’agît pratiquement de deux mondes différents, l’un ayant sans nul doute permis l’émergence de l’autre. Ceux qui n’ont pas connu mai 68 en sont donc, qu’ils le veuillent ou non, les héritiers.
Mai 68, c’est un sérieux coup de soleil sur une France engourdie et pâlichonne qui ne demandait qu’à prendre l’air du large. Or précisément sous les pavés, à cette époque bénie de nos dix-huit ans, se trouvait la plage…
Dernier point : Mai 68, c’est aussi votre témoignage, un souvenir, une anecdote, une émotion. Nous les espérons nombreux et riches.
Gérard Conreur
Cette année-là, la France aurait pu fêter le dixième anniversaire de la Constitution de la V° République et les dix années du Général de Gaulle à l'Elysée. Une France riche et prospère, du Pyrex et du Formica, du métro-boulot-dodo et qui envoyait massivement ses enfants à l'université. Le printemps s'annonçait radieux.
« Je prends mes désirs pour des réalités car je crois en la réalité de mes désirs… »
Un simple chiffre : dans la France d’aujourd’hui un Français sur deux n’a pas connu Mai 68. Autrement dit : 50% de nos concitoyens n’étaient pas nés alors. Nos politiques actuels - jeunes quinquagénaires - achevaient une brillante carrière à la Communale tandis que nos dynamiques quadra ne gazouillaient pas encore en couche-culotte. Le regard que les uns et les autres portent aujourd’hui sur des événements qu’ils n’ont pas connu leur confère donc une incontestable autorité.
Incontestable autorité. Deux jolis mots de mai. Incontestable comme contestation. Autorité comme Contestation de l’autorité ?
En fait, faut-il parler de l’héritage de mai 68 ? Sûrement. D’un point de vue strictement politique ? Cela ne fait aucun doute. Pourtant, ce n’est pas l’angle choisi pour ce dossier. Il ne s’agit pas d’opposer une énième fois soixante-huitards à anti-soixante-huitards si tant est que ces expressions aient un sens. Mai 68 constitue un épisode majeur de la France des Trente-Glorieuses. Peut-être même son point d’orgue. En tout cas, un épisode de notre histoire sur lequel, le recul aidant, on peut porter un regard avide.
Car qu’y a-t-il de commun entre la France d’aujourd’hui et celle de mai 68 ? En réalité bien peu de choses. Il s’agît pratiquement de deux mondes différents, l’un ayant sans nul doute permis l’émergence de l’autre. Ceux qui n’ont pas connu mai 68 en sont donc, qu’ils le veuillent ou non, les héritiers.
Mai 68, c’est un sérieux coup de soleil sur une France engourdie et pâlichonne qui ne demandait qu’à prendre l’air du large. Or précisément sous les pavés, à cette époque bénie de nos dix-huit ans, se trouvait la plage…
Dernier point : Mai 68, c’est aussi votre témoignage, un souvenir, une anecdote, une émotion. Nous les espérons nombreux et riches.
Gérard Conreur
HEDONISMA SPIRITUALECO NEW AGE
Tibeto kaptita en la revo de la alia
de Slavoj ŽIŽEK
http://eo.mondediplo.com/article1362.html
LA RAPORTAĴOJ disvastigataj de la komunikiloj trudas al ni certan bildon kiu estas gurdata tiel : la Popola Respubliko Ĉinio, kiu ekokupis kontraŭleĝe Tibeton en 1950, okazigas de jardekoj brutalan kaj sisteman detruadon de la religio kaj de la identeco mem de la tibetanoj kiel libera popolo ; la ĵusaj manifestacioj de Lasao kontraŭ la ĉina okupado estis subpremataj perforte ; ekde kiam Pekino preparas la estontajn Olimpiajn Ludojn de somero, ĉiuj defendantoj de la demokratio kaj de la libereco havas la devon fari premojn por ke Ĉinio redonu al la tibetanoj kion ĝi ŝtelis de ili. Nacio kiu tiagrade surtretas la liberecojn ne havas la rajton plibeligi sian famon per la nobla olimpia spektaklo.
Kion faros la registaroj ? Ĉu ili cedos, kiel kutime, al la ekonomia pragmatismo, aŭ trovos la forton meti niajn plej altajn etikajn kaj politikajn valorojn super la mallongdatajn ekonomiajn interesojn ?
Eĉ se la ĉinaj publikaj instancoj en Tibeto faris, tute evidente, multajn agojn de teroro kaj de detruado, multaj elementoj perturbas la simplisman vidon („la bonuloj kontraŭ la malbonuloj”). Jen naŭ punktoj kiun oni povas havi en la menso kiam oni meditas pri la lastatempaj eventoj.
1. Sendependa ĝis 1950, Tibeto ne fariĝis de unu tago al alia okupata lando. La rilato kun Ĉinio estas longa kaj kompleksa, kaj tiu ludis ofte la rolon de protekta suvereno - sufiĉas memorigi ke ankaŭ la kontraŭkomunisma Guomindang insistis pri la ĉina suvereneco super Tibeto. La termino mem de dalaj-lama atestas pri tiu interagado, ĉar ĝi asociigas la mongolan dalaj („oceano”) kun la tibeta bla-ma.
2. Antaŭ 1950, Tibeto estis sub la jugo de sovaĝa feŭdismo, kun malriĉeco (la vivespero ne estis pli granda ol 30 jaroj), endemia korupto kaj pluraj internaj militoj (la lasta, inter du monaĥaj frakcioj, okazis en 1948, kiam la Ruĝa Armeo estis jam antaŭ la pordoj de la lando !). Timante la malordon kaj la socian malintegriĝon, la tibeta gvidanta elito malpermesis ĉian disvolvadon de industrio, tiel ke la plej eta metalpeco devis esti importata de Hindio. Tio ne malhelpis tiun eliton sendi siajn infanojn al la britaj lernejoj, en Hindio, kaj transigi kapitalojn en britajn bankojn, ankaŭ en Hindio.
3. La Kulturrevolucio kiu detruis la tibetajn monaĥejojn en la 1960-aj jaroj ne estis simple „importita” de la ĉinoj : en tiu epoko, malpli ol cento da ruĝaj gvardioj iris al Tibeto, kaj la loĝantaroj kiuj bruligis la monaĥejojn estis preskaŭ ekskluzive tibetanaj.
4. Ekde la komenco de la 1950-aj jaroj, la Central Intelligence Agency (CIA) konstante kaj sisteme instigis al kontraŭĉinaj agadoj en Tibeto ; tiel, la ĉinaj timoj de eksteraj provoj malstabiligi Tibeton estas neniel „malraciaj”. [1]
5. Televidaj bildoj atestas, ke la eventoj de Tibeto ne estas paca „spirita” protestado de tibetaj monaĥoj (kiel en Birmanio antaŭ ok monatoj), sed estas (ankaŭ) manovroj de bandoj mortigantaj ordinarajn ĉinajn enmigrintojn kaj brulantaj iliajn magazenojn. Oni devus do juĝi la tibetajn manifestaciojn kiel ĉian ajn perfortan manifestacion : se la tibetanoj atakas la ĉinajn enmigrintojn en ilia propra lando, kial la palestinanoj ne faru same kontraŭ la israelaj koloniantoj de Cisjordanio ?
6. Estas fakto de la ĉinoj ege investis en la ekonomia disvolvado de Tibeto, kiel ankaŭ en la infrastrukturoj, la edukado, la sanservoj ktp. Por paroli senvuale : spite al ne negebla subpremado, la nuna vivnivelo de la mezaj tibetanoj estis neniam tiom bona. La malriĉeco estas multe pli grava en la ne disvolvitaj kamparaj provincoj de la okcidento de Ĉinio.
7. En la lastaj jaroj la ĉinoj ŝanĝis sian strategion en Tibeto : „senpolitika” religio estas nun tolerata, eĉ subtenata. Ili apogas sin pli sur etna kaj ekonomia koloniado, kiu rapide transformas Lasaon en ĉinan variaĵon de la kapitalisma Far West, kun karaokejoj [2] kaj „budhismaj temo-parkoj” laŭ la maniero de Disney. Mallonge, tio kion kaŝas la bildoj de ĉinaj soldatoj kaj policanoj terorigantaj la budhismajn monaĥojn, tio estas la usonspeca soci-ekonomia transformado de Tibeto. Tiu estas multe pli timinda : en unu aŭ du jardekoj, la tibetanoj estos reduktitaj al la sama statuso kiel tiu de la indiĝenoj en Usono.
La ĉinaj komunistoj ŝajnas esti fine lernitaj la instruon : kio estas la subprema povo de la sekreta polico, la koncentrejoj kaj la ruĝaj gvardioj kiuj detruas malnovajn monumentojn, kompare kun la kapablo de senbrida kapitalismo disŝiri la tutan tradician socian teksaĵon ? Alie dirite, Ĉinio estas faranta tion kion la okcidentaj ŝtatoj kaj aliaj faras kaj faris laŭlonge de sia historio, kiel Brazilo en Amazonio aŭ Ruslando en Siberio, sen paroli pri Usono en sia Sovaĝa Okcidento.
8. Se estas tiom da manifestacioj en Okcidento kontraŭ Ĉinio, tio okazas esence pro ideologiaj kialoj : la tibeta budhismo, lerte disvastigata de la Dalaj-lamao, estas unu el la ĉefaj orientiloj de la hedonisma spiritualeco New Age, fariĝanta la dominanta formo de la ideologio. Nia fascino por Tibeto faras el tiu lando mitan enton sur kiu ni projekcias niajn fantasmojn. Tiel, dum oni bedaŭras la malaperon de aŭtenta tibeta vivmaniero, oni forgesas la verajn tibetanojn : tio kion oni volas de ili estas ke ili estu aŭtente spiritualaj por ni, anstataŭ ni, por ke ni povu daŭrigi nian frenezan konsumisman ludon.
La filozofo Gilles Deleuze skribis : „Se vi estas kaptita en la revo de la alia, vi estas perdita.” Tiuj kiuj manifestacias kontraŭ Ĉinio devus konsideri ke ili enprizonigas la tibetanojn en sian propran revon, kiu estas nur unu inter aliaj.
9. Fine, se malbona aŭguro aperas el la nunaj okazaĵoj, ĝi troviĝas aliloke. Fronte al la eksploda evoluo de la ĉina kapitalismo, la analizistoj demandas sin kiam la politika demokratio, kiu iras „nature” kune kun la kapitalismo, aperos.
ANTAŬ DU JAROJ, la sociologo Ralf Dahrendorf faris, dum televida intervjuo, komparon inter la kreskanta malfido, en la postkomunismaj landoj de orienta Eŭropo, koncerne la demokration kaj la fakto ke, sekvante ĉiun revolucian ŝanĝegon, la vojo al nova prospero pasas ĉiam tra „larmo-valo”. Post la disfalo de la socialismo, oni ne povas rekte veni al periodo de abundo en prospera merkatekonomio. Ĉar la socialismaj socia protekto kaj sekureco, limigitaj sed realaj, devis esti malmuntitaj, tiuj unuaj etapoj estas nepre doloraj.
Por Dahrendorf, tiu malfacila trairo de la „larmovalo” daŭras pli longe ol la meza periodo inter la (demokratiaj) elektoj, tiel ke la tento estas granda postŝovi la malfacilajn ŝanĝojn pro kialoj de mallongtempaj elektoj. Fareed Zakaria tiel klarigis [3] kiel la demokratio povas ankriĝi nur en ekonomie evoluintaj landoj : la evolulandoj „antaŭtempe” demokratiigitaj kreas popolismon kiu saldiĝas per ekonomia katastrofo kaj politika despotismo. Ne mirigas ke tri el la eksaj triamondaj landoj ekonomie plej viglaj (Tajvano, Sud-Koreio, Ĉilio) alvenis al demokratio nur post aŭtoritateca periodo.
Sed estas ankoraŭ alia paradokso : kio okazos se la promesita demokratia fazo post la trairo de la „larmovalo” ne alvenas ? Tio estas, eble, la plej zorgiga elemento koncerne la nunan Ĉinion. Penseblas ke ĝia aŭtoritata kapitalismo ne estas simpla resto de nia pasinteco, la ripetiĝo de la tipo de kapitalisma akumulado kiu, en Eŭropo, daŭris de la 16-a ĝis la 18-a jarcento, sed antaŭprezento de la estonteco.
Kio okazos se la malvirta kuniĝo de la azia vipo kaj la eŭropa borso montriĝas ekonomie pli efika ol la liberala kapitalismo ? Ĉu tio estas signo ke la demokratio, tia kia ni komprenas ĝin, jam ne estas kondiĉo kaj motoro de la ekonomia disvolvado, sed obstaklo al tiu ?
Slavoj ŽIŽEK.
Tibeto kaptita en la revo de la alia
de Slavoj ŽIŽEK
http://eo.mondediplo.com/article1362.html
LA RAPORTAĴOJ disvastigataj de la komunikiloj trudas al ni certan bildon kiu estas gurdata tiel : la Popola Respubliko Ĉinio, kiu ekokupis kontraŭleĝe Tibeton en 1950, okazigas de jardekoj brutalan kaj sisteman detruadon de la religio kaj de la identeco mem de la tibetanoj kiel libera popolo ; la ĵusaj manifestacioj de Lasao kontraŭ la ĉina okupado estis subpremataj perforte ; ekde kiam Pekino preparas la estontajn Olimpiajn Ludojn de somero, ĉiuj defendantoj de la demokratio kaj de la libereco havas la devon fari premojn por ke Ĉinio redonu al la tibetanoj kion ĝi ŝtelis de ili. Nacio kiu tiagrade surtretas la liberecojn ne havas la rajton plibeligi sian famon per la nobla olimpia spektaklo.
Kion faros la registaroj ? Ĉu ili cedos, kiel kutime, al la ekonomia pragmatismo, aŭ trovos la forton meti niajn plej altajn etikajn kaj politikajn valorojn super la mallongdatajn ekonomiajn interesojn ?
Eĉ se la ĉinaj publikaj instancoj en Tibeto faris, tute evidente, multajn agojn de teroro kaj de detruado, multaj elementoj perturbas la simplisman vidon („la bonuloj kontraŭ la malbonuloj”). Jen naŭ punktoj kiun oni povas havi en la menso kiam oni meditas pri la lastatempaj eventoj.
1. Sendependa ĝis 1950, Tibeto ne fariĝis de unu tago al alia okupata lando. La rilato kun Ĉinio estas longa kaj kompleksa, kaj tiu ludis ofte la rolon de protekta suvereno - sufiĉas memorigi ke ankaŭ la kontraŭkomunisma Guomindang insistis pri la ĉina suvereneco super Tibeto. La termino mem de dalaj-lama atestas pri tiu interagado, ĉar ĝi asociigas la mongolan dalaj („oceano”) kun la tibeta bla-ma.
2. Antaŭ 1950, Tibeto estis sub la jugo de sovaĝa feŭdismo, kun malriĉeco (la vivespero ne estis pli granda ol 30 jaroj), endemia korupto kaj pluraj internaj militoj (la lasta, inter du monaĥaj frakcioj, okazis en 1948, kiam la Ruĝa Armeo estis jam antaŭ la pordoj de la lando !). Timante la malordon kaj la socian malintegriĝon, la tibeta gvidanta elito malpermesis ĉian disvolvadon de industrio, tiel ke la plej eta metalpeco devis esti importata de Hindio. Tio ne malhelpis tiun eliton sendi siajn infanojn al la britaj lernejoj, en Hindio, kaj transigi kapitalojn en britajn bankojn, ankaŭ en Hindio.
3. La Kulturrevolucio kiu detruis la tibetajn monaĥejojn en la 1960-aj jaroj ne estis simple „importita” de la ĉinoj : en tiu epoko, malpli ol cento da ruĝaj gvardioj iris al Tibeto, kaj la loĝantaroj kiuj bruligis la monaĥejojn estis preskaŭ ekskluzive tibetanaj.
4. Ekde la komenco de la 1950-aj jaroj, la Central Intelligence Agency (CIA) konstante kaj sisteme instigis al kontraŭĉinaj agadoj en Tibeto ; tiel, la ĉinaj timoj de eksteraj provoj malstabiligi Tibeton estas neniel „malraciaj”. [1]
5. Televidaj bildoj atestas, ke la eventoj de Tibeto ne estas paca „spirita” protestado de tibetaj monaĥoj (kiel en Birmanio antaŭ ok monatoj), sed estas (ankaŭ) manovroj de bandoj mortigantaj ordinarajn ĉinajn enmigrintojn kaj brulantaj iliajn magazenojn. Oni devus do juĝi la tibetajn manifestaciojn kiel ĉian ajn perfortan manifestacion : se la tibetanoj atakas la ĉinajn enmigrintojn en ilia propra lando, kial la palestinanoj ne faru same kontraŭ la israelaj koloniantoj de Cisjordanio ?
6. Estas fakto de la ĉinoj ege investis en la ekonomia disvolvado de Tibeto, kiel ankaŭ en la infrastrukturoj, la edukado, la sanservoj ktp. Por paroli senvuale : spite al ne negebla subpremado, la nuna vivnivelo de la mezaj tibetanoj estis neniam tiom bona. La malriĉeco estas multe pli grava en la ne disvolvitaj kamparaj provincoj de la okcidento de Ĉinio.
7. En la lastaj jaroj la ĉinoj ŝanĝis sian strategion en Tibeto : „senpolitika” religio estas nun tolerata, eĉ subtenata. Ili apogas sin pli sur etna kaj ekonomia koloniado, kiu rapide transformas Lasaon en ĉinan variaĵon de la kapitalisma Far West, kun karaokejoj [2] kaj „budhismaj temo-parkoj” laŭ la maniero de Disney. Mallonge, tio kion kaŝas la bildoj de ĉinaj soldatoj kaj policanoj terorigantaj la budhismajn monaĥojn, tio estas la usonspeca soci-ekonomia transformado de Tibeto. Tiu estas multe pli timinda : en unu aŭ du jardekoj, la tibetanoj estos reduktitaj al la sama statuso kiel tiu de la indiĝenoj en Usono.
La ĉinaj komunistoj ŝajnas esti fine lernitaj la instruon : kio estas la subprema povo de la sekreta polico, la koncentrejoj kaj la ruĝaj gvardioj kiuj detruas malnovajn monumentojn, kompare kun la kapablo de senbrida kapitalismo disŝiri la tutan tradician socian teksaĵon ? Alie dirite, Ĉinio estas faranta tion kion la okcidentaj ŝtatoj kaj aliaj faras kaj faris laŭlonge de sia historio, kiel Brazilo en Amazonio aŭ Ruslando en Siberio, sen paroli pri Usono en sia Sovaĝa Okcidento.
8. Se estas tiom da manifestacioj en Okcidento kontraŭ Ĉinio, tio okazas esence pro ideologiaj kialoj : la tibeta budhismo, lerte disvastigata de la Dalaj-lamao, estas unu el la ĉefaj orientiloj de la hedonisma spiritualeco New Age, fariĝanta la dominanta formo de la ideologio. Nia fascino por Tibeto faras el tiu lando mitan enton sur kiu ni projekcias niajn fantasmojn. Tiel, dum oni bedaŭras la malaperon de aŭtenta tibeta vivmaniero, oni forgesas la verajn tibetanojn : tio kion oni volas de ili estas ke ili estu aŭtente spiritualaj por ni, anstataŭ ni, por ke ni povu daŭrigi nian frenezan konsumisman ludon.
La filozofo Gilles Deleuze skribis : „Se vi estas kaptita en la revo de la alia, vi estas perdita.” Tiuj kiuj manifestacias kontraŭ Ĉinio devus konsideri ke ili enprizonigas la tibetanojn en sian propran revon, kiu estas nur unu inter aliaj.
9. Fine, se malbona aŭguro aperas el la nunaj okazaĵoj, ĝi troviĝas aliloke. Fronte al la eksploda evoluo de la ĉina kapitalismo, la analizistoj demandas sin kiam la politika demokratio, kiu iras „nature” kune kun la kapitalismo, aperos.
ANTAŬ DU JAROJ, la sociologo Ralf Dahrendorf faris, dum televida intervjuo, komparon inter la kreskanta malfido, en la postkomunismaj landoj de orienta Eŭropo, koncerne la demokration kaj la fakto ke, sekvante ĉiun revolucian ŝanĝegon, la vojo al nova prospero pasas ĉiam tra „larmo-valo”. Post la disfalo de la socialismo, oni ne povas rekte veni al periodo de abundo en prospera merkatekonomio. Ĉar la socialismaj socia protekto kaj sekureco, limigitaj sed realaj, devis esti malmuntitaj, tiuj unuaj etapoj estas nepre doloraj.
Por Dahrendorf, tiu malfacila trairo de la „larmovalo” daŭras pli longe ol la meza periodo inter la (demokratiaj) elektoj, tiel ke la tento estas granda postŝovi la malfacilajn ŝanĝojn pro kialoj de mallongtempaj elektoj. Fareed Zakaria tiel klarigis [3] kiel la demokratio povas ankriĝi nur en ekonomie evoluintaj landoj : la evolulandoj „antaŭtempe” demokratiigitaj kreas popolismon kiu saldiĝas per ekonomia katastrofo kaj politika despotismo. Ne mirigas ke tri el la eksaj triamondaj landoj ekonomie plej viglaj (Tajvano, Sud-Koreio, Ĉilio) alvenis al demokratio nur post aŭtoritateca periodo.
Sed estas ankoraŭ alia paradokso : kio okazos se la promesita demokratia fazo post la trairo de la „larmovalo” ne alvenas ? Tio estas, eble, la plej zorgiga elemento koncerne la nunan Ĉinion. Penseblas ke ĝia aŭtoritata kapitalismo ne estas simpla resto de nia pasinteco, la ripetiĝo de la tipo de kapitalisma akumulado kiu, en Eŭropo, daŭris de la 16-a ĝis la 18-a jarcento, sed antaŭprezento de la estonteco.
Kio okazos se la malvirta kuniĝo de la azia vipo kaj la eŭropa borso montriĝas ekonomie pli efika ol la liberala kapitalismo ? Ĉu tio estas signo ke la demokratio, tia kia ni komprenas ĝin, jam ne estas kondiĉo kaj motoro de la ekonomia disvolvado, sed obstaklo al tiu ?
Slavoj ŽIŽEK.
신자유주의는 점차 신국가주의에 의해 깊게 채색되고 있다.
http://www.koreamonitor.net/bullinfo.cfm?upccode=BG16B6A80F-7&category=News
1950년 중국, 티벳 침공 1951년 중국, 티벳 강제 합병 1959년 중국, 티벳 라싸에서 발생한 독립운동 유혈진압 달라이 라마, 인도 다람살라로 망명 1965년 중국, 티벳 자치구 지정 1966~76년 중국 문화대혁명 당시 티벳내 불교사원 파괴 공산주의 거부하는 티벳 승려 수천명 사망 1986년 중국, “티벳이 중국의 일부였다”고 주장하는 서남공정 실시 1989년 중국, 티벳 독립 시위 유혈진압 달라이 라마, 평화적 독립 운동으로 노벨평화상 수상 2003년 티벳 망명정부 대표단, 중국 정부와 협상 2005년 달라이 라마 “중국이 티벳 문화와 정신을 보존한다면 통치 수용”발표
http://lea-h.sakura.ne.jp
kaj gxia Ligiloj de Japana Esperantiso
http://lea-h.sakura.ne.jp/l/l-1.html
kaj gxia Ligiloj de Japana Esperantiso
http://lea-h.sakura.ne.jp/l/l-1.html
| 新내셔널리즘 도래..글로벌화 역풍[WSJ] | |
|
무역장벽 높아져.."지구는 이제
평평하지 않다" "글로벌화로 내달리던 세계가 새로운 내셔널리즘(민족주의.국가주의) 시대로 들어서고 있다." 월스트리트저널(WSJ)은 28일 인터넷과 기술의 발달로 국가간 경계와 무역 장벽이 허물어지는 글로벌화의 행진이 진행된 이후 이제는 각 국이 장벽을 높이고 나서는 '신(新) 내셔널리즘' 시대에 들어서고 있는 것으로 보인다고 보도했다. 신문은 뉴욕타임스(NYT)의 칼럼니스트인 토머스 프리드먼이 2005년 '세계는 평평하다'며 세계의 글로벌화를 천명했으나 더 이상 그렇지 않다며 각 국이 국민의 일상생활과 경제에 대한 자신들의 역할을 다시 강조하고 있다고 전했다. 신문에 따르면 10년 전만 해도 아시아와 남미, 러시아는 금융위기 속에 국제통화기금(IMF)과 세계은행의 도움을 받아 살아났고 미국은 새로운 국제무역협상을 추진하는 등 글로벌화의 물결이 이어졌다. 그러나 이제는 해외투자에 대한 국가간 장벽이 높아지고 석유와 가스를 중심으로 국영 기업들이 확대되는가 하면 이민에 대한 규제도 미국에서부터 인도에 이르기까지 강화되고 있다. 국가의 영향력이 커지는 것은 국부펀드의 확산에서도 잘 나타난다. 아시아와 중동의 국부펀드들은 미국과 유럽의 금융기관들에 자금을 대고 있고 이제는 부동산 구입 사냥에도 나설 태세다. 금융위기로 어려움을 겪고 있는 미국에서도 정부의 규제가 없을수록 좋다는 인식이 퇴색해 이제는 정부가 금융 규제를 강화할지 여부가 문제가 아니라 얼마나 강화할지가 문제가 되고 있다. 미국의 대권 도전에 나선 후보들 역시 금융 규제를 강화하겠다고 밝히고 있고 또한 글로벌화로 타격을 받은 근로자들을 보호하는 정부의 프로그램 강화를 지지하고 있다. 아프리카와 아시아의 가난한 국가들에서는 한편으로는 국제적인 식량가격 급등이 정부로 하여금 쌀 수출 통제 새로운 수출 장벽을 만들도록 유도하고 있다. 국가간 경계가 없는 글로벌화의 촉매가 됐던 인터넷에서도 국가들의 장벽이 나타나고 있다. 미국의 인터넷 업체들은 러시아와 인도, 중국, 사우디아라비아 등의 압력에 따라 이들 국가와 각국의 고유 언어로 운영되는 방식으로 가고 있어 해당 국가의 국민이 인터넷을 이용하는 것은 편리하게 하고 있지만 다른 국가의 사람들이 이를 볼 수 있는 것에는 장벽이 되고 있다. 컬럼비아대의 팀 우 교수는 "글로벌 인터넷의 국가 간 분할주의 시대에 한발 한발 다가서고 있다"고 말했다. 정부의 역할이 커지는 신 내셔널리즘에 들어서고 있는 이유는 무엇일까. 신문은 2001년 9.11테러 이후 오직 각 국에 의해 다뤄질 수 밖에 없는 국가 안보에 관한 우려가 커진데다 원자재가 상승으로 부유해진 각 국이 베네수엘라가 정유시설을 국유화하거나 러시아가 서유럽에 대한 천연가스 공급을 줄이겠다고 위협하는 것에서 보이듯 자신들의 힘을 갈수록 강조하고 있는 것 등으로 그 이유를 분석했다. 국가 권력의 강화는 또 전 세계적 문제가 되고 있는 기후변화를 다루는 문제도 서로 다른 입장 속에 더욱 어렵게 만들고 있다. 세계은행 산하 국제금융공사(IFC)의 마이클 클라인 수석 이코노미스트는 "신 내셔널리즘이 오래 갈 수 있다"면서 "각 국의 이해관계가 각각 다른 방향으로 작용해 국제적인 대응을 더욱 어렵게 만들 수 있다"고 말했다. 퓰리처상 수상자이기도 한 대니얼 예르긴은 "평탄한 글로벌화의 시대가 분명히 지났다"면서 국가 권력이 자신의 역할을 다시 강조하고 있다고 말했다고 신문은 전했다. june@yna.co.kr (뉴욕=연합뉴스) 김현준 특파원 <저 작 권 자(c)연 합 뉴 스. 무 단 전 재-재 배 포 금 지.> |
The Contradictory State of Giorgio Agamben
Hobart and William Smith Colleges Geneva, New York
I argue that Giorgio Agamben employs two, contradictory theories of the state in his works. Earlier works, such as The Coming Community and Means without End, suggest that the state today functions as an aspect of the society of the spectacle where spectacle is the logical extension of the commodity form under late capitalism. This part of Agamben's work attributes a determined character to the state and a determining power to the economic forces of capitalism that conditions particular forms of the state. Later work, such as Homo Sacer: Sovereign Power and Bare Life and State of Exception, are preoccupied with the logic of juridical sovereignty and the increased frequency of states of emergency. This part of Agamben's work attributes a determining strength to the state under current conditions. Although his earlier work provides a more coherent narrative of how it is possible to move from contemporary society to ideal community, it does not provide the theory of political action necessary to overcome the power of the state he describes when he theorizes the state in Homo Sacer and State of Exception. None of the three possibilities of political action present in his later works provides passage beyond state sovereignty without violating his philosophical commitments.
댓글을 달아 주세요