Komuniga Maŝino:Blogo de Amelano

Por profito aŭ ekonomika regado, kapitalo iras ie ajnan lokon eĉ ĝis fino de tero.
Por milito aŭ armea regado, usona kaj aliancita armeo iras ie ajnan regionon en la mondo.
Por misio aŭ spirita regado, koreia kaj evangeliisma preĝejo iras al ne nur Afganion sed ankaŭ ĝis infernon.

Nun (eble de antaŭlonge) martiriĝo(순교) estas logiko de povo-deziro.

호코모코노 취지문

Prospekto de HKMKN(Homaranisma Komunlingva Movado Kontraŭ Novliberalismo)

'민족문화에서 세계문화로!', 이것이 신자유주의 세계화의 명령이다. 신자유주의적 세계화는 지배문화의 이러한 이행을 재촉하고 있다. 지금 신자유주의적 세계화는 언어의 민족적 다양성을 제국적 행정명령의 장벽으로 받아들인다. 이 때문에 민족문화와 세계문화 사이의 갈등이 나타나고 있다. 이 갈등의 초점에 언어의 문제가 놓여 있다. 영어의 득세와 이에 영합하는 영어공용론의 확대는, 지금까지 지배적이었던 민족문화의 지배를 흡수, 잠식, 재구성, 대체하면서 세계문화가 구축되어 가고 있음을 보여준다. 세계문화의 구축과정은 민족문화가 소수문화를 흡수하고 재구성하고 대체하면서 정립되었던 그 과정을 전 지구적 규모에서 반복한다. 다양한 소수문화는 물론이고 많은 민족문화도 궤멸하고 있다. 그래서 민족적인 것의 철저화가 곧 세계적인 것으로 되는 상황은 영어사용권 국가, 특히 미국의 예외적 현상으로 되고 있을 뿐이다.

'De nacikulturo al mondkulturo!' Ĉi tiu estas la ordo de novliberalisma tutmondiĝo. Novliberalisma tutmondiĝo urĝas ĉi tian iron de regkulturo. Novliberalisma tutmondiĝo akceptas la diversecon de lingvo kiel la muro de imperia administro-ordo.  Pro tio, konfliktoj inter nacikulturo kaj mondkulturo estas aperanta. Kaj en la fokuso de ĉi konfliktoj kuŝis la problemo de lingvo. Potenciĝo de angla lingvo, kaj disvastiĝo de teorio kiu proponas uzi anglan lingvon kiel oficiala lingvo flatante al potenciĝo de angla lingvo, montras ke mondkulturo estas konstruanta absorbante, formordetante, rekonstruante, kaj anstataŭante regadon de nacikulturo. Proceso de mondkulturo ripetas la proceson, el kiu nacikulturo staris absorbante, rekonstruante, anstataŭante minoritatan kulturon. Pro tio, la situacio, en kiu la radikiĝo de naciaĵoj iĝas al mondaĵoj, estas nur fenomenoj okaziĝi en anglaj uzantaj ŝtatoj, specife en Usono.

각기의 민족어들이 민족문화를 구축하는 표준어였듯이 영어가 세계문화를 구축하는 표준어로서 기능하기 시작했다는 것, 바로 이것이 영어공용 논쟁이라는 중대한 언어적 쟁점이 발생하는 조건이다.  그러나 지금까지 이 논쟁은 주권문화와 주권언어를 둘러싼 논쟁을 넘어서지 못했다. 그러나 주권이 생명, 삶을 명령하고 통제하는 것인 한에서 주권언어에 대한 논의는 삶의 내재적 진화의 문제를 다루지 못한다. 삶의 내재적 진화를 규정하는 문화는 민족문화도 아니요 세계문화도 아닌 삶문화이다. 이것은 언어의 문제에서도 동일하게 말할 수 있다. 삶의 창조적 진화를 규정하는 언어는 민족어도 세계어도 아닌 개개인들의 특이한 언어능력, 특이한 랑그로서의 삶언어이다. 삶문화는 민족문화나 세계문화와 구분되는 현실적 문화영역을 구성하지는 않는다. 그렇지만 그것은 주권문화 속에서 그것에 대항하고 그것을 넘어서는 경향으로서 실재한다. 주권문화의 이행이 실제로는 삶문화의 내재적 운동에 대한 반작용이다.

Kiel la respektivaj nacilingvoj estis la normlingvo kiu konstruas nacikulturon, angla lingvo ekfunkcias kiel la normlingvo kiu konstruas mondkulturon. Ĝuste ĉi tiu estas la kondiĉo, en kiu la grava disputo ĉirkaŭ uzi anglan lingvon kiel oficiala lingvo, okaziĝas. Tamen ĝis nun ĉi disputo ne trairis la karakteron debati ĉirkaŭ suverena lingvo kaj suverena kulturo. Sed kiam suvereno estas tio, kio ordonas kaj kontrolas vivon, la diskuto pri suverena lingvo ne povas trakti la problemon de interna evoluo de vivo. Kulturo, kiu difinas la internan evoluon de vivo estas nek nacikulturo nek mondkulturo sed nur vivkulturo. Ĉi tiu povas adaptiĝi same  en  la problemo de lingvo. La lingvo, kiu determinas la kreadan evoluon  de vivo, estas nek nacilingvo nek mondlingvo. Ĝi estas nur vivlingvo, kiu estas la singulara lingva povo, la singulara lingveco. Vivkulturo ne konstruas aktualan kulturan kampon diferenciĝi de nacikulturo aŭ mondkulturo. Tamen ĝi ekzistas reale en suverena kulturo kiel tendenco, kiu kontraŭas kaj transiras la suverenan kulturon. La trairo de suverena kulturo estas aktuala reago kontraŭ la interna movado de vivkulturo.


삶언어는 우선 모든 사람들의 창조적 언어표현능력으로서의 소수어이다. 그것은 주권어나 공용어 등이 수행하는 표준화, 상수화, 흡수, 배제, 대체에도 불구하고 그것들을 정복하며 비틀고 뒤섞으면서 새로운 언어를 창조하는 능력으로 나타난다. 소수어는 공용어와는 달리 고정된 규칙체계에 묶이지 않으며 끊임없는 변주능력을 통해 나타난다. 그것이 규칙을 갖고 있다면 새로운 변주 속에서 변형될 임시규칙으로서뿐이다. 그러나 소수어는 게토에 묶이고 블랙홀에 빠질 위험을 언제나 갖는다. 세계화하는 이 시대에 언어의 다양성은 제국적 행정명령의 장벽일 뿐만 아니라 동시에 다중의 혁명적 접속의 장애물이기도 하다. 소수화가 해방이자 동시에 제약으로 되는 이러한 상황에서 어떻게 혁명적 자율이 작동되게 할 수 있을까? 이 위험을 제어하면서 소수어들이 그것의 변주운동을 계속하기 위해서는 특이한 언어적 힘들의 연결접속이 필요하다. 이것이 삶언어의 두 번째 측면, 즉 언어적 공통되기의 문제이다. 공통되기는 언어적 소수파되기를 그 계기로 삼는다. 소수파되기 없이 공통되기는 존재할 수 없다. 공용어는 사실상 이 언어적 공통되기의 전복이며 물구나무선 공통되기이다. 그것은 소수파되기를 억제하는 집계하기이다. 반면 공통어는 비집계적 공통되기의 길이다. 공통어가 공용어에 대립하는 것은 바로 이 지점에서이다.

Vivlingvo unue estas minoritata lingvo kiel kreadaj lingvaj esprimpovoj de homoj. Suverena lingvo kaj oficiala lingvo faras normigon, invariantigon, absorbon, ekskludadon, anstataŭigon ktp. Malgraŭ tioj, minoritata lingvo aperas kiel la povo krei novan lingvon akirante, tordante, miksante suverenajn lingvojn. Alie kun oficiala lingvo, minoritata lingvo liberigas sin de fiksita normsistemo, kaj aperas kiel la senĉesa variadiga povo. Se ĝi havas normojn, ili estas nur provizora normo, kiu transformiĝos en nova variado. Tamen minoritata lingvo havas ĉiam la danĝeron, kiu enfermiĝas en geto kaj faliĝas en nigra truo. En nuna epoko tutmondiĝanta, la diverseco de lingvoj estas ne nur la muro de imperia administra ordo sed ankaŭ la hurdo de revolucia ligo de multitudoj. En la situacio, en kiu minoritatiĝo iĝas kiel ne nur libereco sed ankaŭ limo, kiel ni faros revolucian  aŭtonomadon funkcii? Por fari ke minoritataj lingvoj daŭri iliajn variadajn movadojn, ligo de singularaj lingvaj povoj bezonas. Ĉi tiu estas la dua aspekto de vivlingvo, tio estas, la problemo de lingva komunumiĝo. Komunumiĝo havas lingvan minoritatiĝon kiel sia momento. Sen minoritatiĝo, komunumiĝo ne eblas. Oficiala lingvo estas fakte renverso de ĉi lingva komunumiĝo, tio estas, renversita komunumiĝo. Ĝi estas agregato, kiu premas minoritatiĝon. Male komunlinvo estas la vojo por ne-agregata komunumiĝo. En ĉi punkto, komunlingvo kontraŭstaras kontraŭ oficiala lingvo.

역사적으로 언어적 수준에서의 공통되기는 다중어사용, 이중어사용, 번역 등의 다양한 형태로 이루어져왔다. 그런데 오늘날 위로부터의 세계화와 이에 맞선 대항지구화 운동은 인류인들의 연합체인 사회적 인류의 구성을 당면한 의제로 제기한다. 민족어들을 중심으로 이루어졌던 지금까지의 공통되기 방식들의 한계가 드러하는 것은 바로 이 지점에서이다. 다양한 개개인들의 언경(言境)을 넘는 직접적 연합, 직접적 공통되기가 필요해진 것이다. 영어의 세계어화는 이러한 상황에 대한 주권의 응답방식이자 포획술이다. 그러나 영어는 다중들의 공통되기를 촉진하는 것이 아니라 억제한다. 그것은 추상적이고 동질적인 세계인을 제국의 신민으로 만드는 표준적 세계어로 기능한다. 각각의 민족어가 추상적이고 동질적인 국민을 만들어온 과정이 더 큰 규모에서 반복되는 것이다.

Historie, komunumiĝo en la nivelo de lingvo estis farita en diversaj formoj de multlingvo-uzo, dulingvo-uzo, kaj tradukadoj inter diversaj lingvoj ktp. Tamen nuntempe, tutmondiĝo el supro kaj kontraŭ-tutmondiĝada movado kontraŭ ĉi tio proponas konstruon de socia homaro, tio estas, asocion de homaranoj kiel urĝa problemo. En ĉi punkto, la limo de ĝisnunaj manieroj de komunumiĝo troviĝas. Rekta asocio, rekta komunumiĝo de diversaj individuoj, kiu trairas borderojn de lingvoj, bezonas. Tutmondiĝo de angla lingvo estas respondmaniero de suvereneco al ĉi situacio. Sed angla lingvo ne rapidigas sed limigas komunumiĝon de multitudoj. Ĝi funkcias kiel norma tutmonda lingvo, kiu faras la abstraktajn kaj homogenajn mondhomojn kiel la subjektoj de imperio. La proceso, en kiu respektivaj nacilingvoj faras abstraktan samkvalitan popolon, estas ripetinta en pligrandega skalo.


우리는 이러한 상황에서 국가나 자본에서 독립된 언어 에스페란토를 인류인주의적 공통되기를 위한 공통어로 사용하는 문제에 진지한 관심을 쏟고자 한다. 에스페란토는 보편어에 대한 오랜 꿈의 연속이면서 인간의 탁월한 언어적 발명능력의 산물이다. 에스페란토는 소수파되기를 억제하지 않으면서, 아니 소수파되기를 촉진하면서 인류인들의 공통어로 기능할 잠재력을 갖고 있다. 그러한 잠재력은 그것이 주권에서 자유로운 언어라는 언어정치적 조건 외에 상대적으로 용이한 접근성, 1자1음주의에 기초한 명확한 소통성, 문법적 어휘적 개방성, 풍부한 조어능력 등의 언어내적 특징에서 유래한다. 에스페란토는 국민이나 세계인에 의거하고 또 그것을 생산하는 것이 아니라 인류인에 의거하고 또 그것을 생산할 것이다. 인류인은 지구 위에 사는 모든 사람들의 추상적 집합이 아니다. 그것은 공통되고 있는 소수적 힘들을 일컫는 이름, 즉 부단한 공통적 생성의 이름일 것이다. 우리는 역사적 에스페란토 운동이 주권언어에 대한 욕망에서 자유롭지 않음을 알고 있다. 에스페란토를 주권언어로, 혹은 유일보편어로 발전시키려는 노력들은 그것의 공통어적 잠재력을 침식하는 것으로 작용해 왔다. 에스페란토가 공통적 생성의 언어로 기능하기 위해서는 다양한 언어적 힘들의 변주에 개방되어 있어야 할 것이다. 변주에의 개방은 심지어 더 적극적인 생성적 언어에 의해 에스페란토가 대체되는 것까지 환영할 수 있을 만큼 강렬해야 할 것이다.

En ĉi situacio, ni volas havi sinceran interesiĝon al la problemo uzi la sendependan Esperanton de ŝtato kaj kapitalo por homaranisma komunumiĝo de homaranoj. Esperanto estas ne nur la transforma daŭro de longa revo pri universala lingvo sed ankaŭ la produktado de supera lingva inventpovo. Esperanto havas potencon, kiu funkcios kiel komunlingvo de homaranoj, senpremante minoritatiĝon, prefere, rapidigante minoritatiĝon. Tia speca potenco originas, krome el la lingva politika kondiĉo ke Esperanto estas libera de suvereneco, el  kompare facila proksimiĝeco, klara komunikeco per unu-litero-unu-prononcismo, gramatika vorta malfermeco, plena povo de vortfarado ktp. Espernato ne dependos de aŭ popolo aŭ mondhomo, kaj ne produktos aŭ popolon aŭ mondhomon. Male Esperanto fontos sur homaranoj kaj ankaŭ produktos homaranojn. Homaranoj ne estas la abstrakta aro de ĉiuj homoj, kiuj loĝas sur globo. Esperanto estas la nomo, kiu referencas al komuniĝanta minoritata povo, tio estas, la nomo de senĉesa komuna iĝo. Ni konas ke historia esperanta movado ne estis kaj ne estas libera de la deziro de suverena lingvo. La strebado, kiu klopodis fari Esperanton kiel suverena lingvo aŭ ununura universala lingvo, estas subfosiganta la komunlingvan potencon de Esperanto. Por ke Esperanto funkcios kiel komuna iĝa lingvo, ĝi devas malfermi sin al variado de diversaj lingvaj povoj. Plie la malfermo al variado devas esti tiom intense kiom bonvenigi anstataŭigon de Esperanto per alia pli aktiva iĝa lingvo.

Revolucio estas eldonado de alia vivo aŭ alia mondo.
Tiel fari malnovan vivon kaj mondon kiel nenecesaj.

Detrui nunan mondon estas la maniero de vunditaj homoj.
Ŝanĝi la portanto de povo estas la maniero de povo-amantoj.
Nur produkti kaj prezenti alian vivon povas subfosi malnovan rilaton.

Fininte la hieraŭan diskuton kun kara Ĵung Hui Zin, kiu estas inisto, mi sentas kaj aranĝas jenojn.

Feliĉe, finfine, mi ŝajnas trovi la sekreto de negacio-filozofio.
Aŭtonomia filozofio kaj negacia filozofio same kritikas povon.
Sed ili havas alian manieron kaj direkton.
Aŭtonomia filozofio serĉas aŭtonoma komuna fundo, kiu alternativas nunan povrilaton.
Tamen negacia filozofio serĉas alion kaj eksteron de  nuna povrilaton.
Inisto prividas la eksteron de nuna vircentra rilaton.
Postmoderneco konsideriĝas kiel la ekstero de moderneco.
Ekologisto prividas la eksteron de nuna homocentra rilaton.
Naturo konsideriĝas kile la ekstero de homaro.
Tiamaniere animalliberigisto prividas la eksteron de homo, kaj profunda vegetarano prividas la eksteron de animalo kiel la unua fundamento de valoro.
Kie ĉi senfina cirkulado haltos?
Certe la ekstero de esto, kio estas, neesto, neeco, kiu subtenas la filozofio de Hegel, Lacan, Zizek ktp.

Tamen kiu taksas la neon aŭ neecon aŭ neeston kiel la plej profunda valoro.
Laŭ mia intuicio, unua speco estas la pozicio de absoluta povo. Hegel reprezentas ĝin. Ĉi pozicio reprezentas la intencon de absoluta reĝaro. La reĝo povas redukti kaj nei ĉiujn aliajn ekzistojn
La dua speco estas la pozicio de absoluta teruro. La oferatoj kaj vunditoj havas ĉi tia specon de senton. Krioj de vunditoj .... kritikas kaj neas ĉiuj ekzistantaj estoj. Tio estas sono de vundo.
Ĉi tie okazas la reprezentantoj de malpovantoj. Ili reduktas la doloron de oferatoj, tamen daŭrigas la strukturon de ofero, vundo, ekspluatado. Ino, naturo, animalo, vegetaro vokiĝas per ili daŭre kaj daŭre.

Sed la pozicio de vivo kaj singulareco ne referencas iu ajn aktualajn pozicion.
Singulareco ne estas identeco.
La aĵo, kiu povas konekti kaj ligi unu la alian, estas singulareco. Nur singulareco konstrui kaj krei alian vivon.
Identeco ne povas kunligi unu la alian. Nur konkurenco atendas antaŭ tio. Ĉar identeco ĉiuj estas eksteroj unu la alian.

Ofte ni povas renkonti la diferencigon inter natura lingvo kaj artefarita lingvo.
Ĉu estus pli erara pensado ol ĉi tiu?
Ĉu la natureco povas diferenciĝi de la artefariteco?
Lingvo estas la produktado de socio.
Do kio estas la socio ĉi tie?
Homoj, diversaj homoj, rilatoj inter ili. Ili konsistigas socion.

Zamenhof inventis Esperanto kompare lastatempe en historio.
Li estas unu speco da homoj, kiuj estis inventinta lingvojn ĝis nun.
Pura naturo mem nepre donis al homoj lingvojn.
Kvankam homo estas natura esto, ĝi estas inventeca esto.
Invento estas la esprimo de kreadeco de homo.
Esperanto estas la produktado de inventeco de homaro.
Zamenhof nur inventis novan lingvan maŝinon.
Ĉi maŝino estas evoluita per post historio en la homa socio.
Specife per la esperantistoj, kiuj uzis Esperanto.

Ĉi socia spirita maŝino povas fari kion?
Ĉi problemo ankaŭ dependas de la nuna kaj futura inventeco de homoj, ekzakte ni mem.

Mi certe diferencigas inter oficiala lingvo kaj komuna lingvo.
Komuna lingvo estas unu speco de reta lingvo kiu ebligas ligi homojn kiujn uzas aliajn lingvojn.
Jen mi volas certe emfazi ke la oficiala lingvo devas likvidi.
Ĉar ĉiuj oficiala lingvo premis la diversajn esprimajn kapablojn de homoj, sugestante la nacian aŭ mondan unuiĝon.

Likvidi la nacian lingvon kiel oficiala lingvo estas necesa por liberigi la potencon de multitudo.
Tamen ĝi ne signifas ke nur unu komuna lingvo devas resti, kaj aliaj multe da lingvoj devas malaperi.
Nepre ne! Prefere ĝuste kontraŭe. Diversaj minoritaj lingvoj, kiuj estis premita ĝisnune nomite kiel "dialekto" aŭ aliaj  nomoj, sufiĉe liberigas sin al la plej diversajn direkton. Singularecojn devas ekfloriĝi per ĉi tiu procezoj. Rezulte ege pliaj lingvoj povas iĝi el al diversaj deziroj de homoj. Komuna lingvo ankaŭ povas evoluiĝi per la povo de singularaj minoritataj lingvoj.

Tial ŝajnas  ke la tezo de "du lingvoj po unu nacio" devas ŝanĝiĝi. En ĉi tiu tezo ne enhaviĝas la penso de kaj komuneco kaj singulareco. Linvgo estas pensata nur kiel oficialaj komunikigaj iloj. Kaj la nacio, kiu estas imagita  komunumo laŭ la intereso de rega klaso kaj kolektivo, estas konsiderata kvazaŭ eterna natura substanco. Mi volas anstaŭigi la tezon al la tezo "unu homaranisma komunlingvo tra senfinaj diversaj multaj lingvoj"

Per tio ni povas protekti plie la lingvajn diversecon ol la nacia lingvo sistemo aŭ imperia lingva sistemo.
Ĉar nacia lingvo kaj imperia lingvo premis diversajn lingvajn potencojn ĝis nun. Multe da tiel nomata "dialektoj" aŭ kreoloj malaperis pro nacia (oficiala) lingvo. Kaj pro la imperia lingvo multe da naciaj lingvoj kaj regionaj lingvoj estas malaperanta nun.

Povas esti jena demando. Komunigos lingvojn perforte? Nepre ne. Per movado kaj laŭ bezono. Ĉi movado ne estas limigota en la lingva movado. Sen ekonomia, politika, socia ŝanĝo, kiu akompanas ligojn de homoj en tuta nivelo, devas kunligiĝi kun lingva proksimiĝo.

Se ni legus Markso kiel tradicia Marksisto, la kompreno de tempo danĝerigus fali en utilismo.
Se ni legus Bergsono sen Marksisto, la kompreno de tempo danĝerigus fali en mistikismo.
Ĉar Markso konsideras tempon en klasa intereso, Bergsono emfazas tempon seninteresa transcenda kondiĉo.

Kapitalo estas la nuntempa formo de laboro.
Laboro estas socia korpo de elano.
Produktado estas homa esprimo de kreado.
Vivo estas substanco de elano.
Elano estas singulara diferenco, kiu eksplodas kaj allogas unu la alia kaj kunludas.
Lingvo estas nemateria korpo de vivo.
Nemateria laboro proksimigas kapitalon al vivo pli kaj pli.
En ĝi la diferenco inter labortempo kaj vivtempo malaperas.
Alivorte vivtempo perfekte subsumiĝas sub la labortempo.
Intelekto ne povas analizi la nuna labortempo.
Ĉar labortempo aperas kiel nemezureble.
Intuicio havos plian gravecon.
Intelekto devas fonti sur la intuicio.
Markso devas kuniri kun Spinozo kaj Bergsono.

Markso analizis la sistemon de fantazio.
Li ekiris ekde ĝusta kontraŭa flanko de Bergsono.
Kvankam Bergsono ekiras el pura daŭro, t.e, elano de vitalo, kiu estas nemezureblaĵo, Markso ekiris el varo, kiu estas la plej mezureblaĵo.
Markso volas montrigi la krizo kaj malkonstruo de mezureblaĵo.
Kiel la produktiva povo kiel socia laboro subsumiĝas sub la mezuro, sub la mezura socio?
Kiel la produktiva pova vivas sub la formo de kapitalo.
La viva laboro kiel socia laboro estas kerna elemento de produktiva povo.
La viva laboro estas parto de naturo.
Naturo aperiĝis kiel libereco en viva laboro.
La viva laboro estas la potenco de libereco.
Nura naturo estas neceseco.
Agrikultura laboro aŭ antaŭa moderna laboro estas la komenca formo de libereco.
Industria laboro estas la evoluanta formo de libereco.
Nemateria laboro estas la plia evoluanta formo de libereco.
Vera libereco realiĝas kiam vivo mem kiu estas liberita el laborformo.
Hodiaŭ tia kazo estas escepte, ekzemple arto, filozofio, aŭ scio.
Ĉu ni povos realigi ĝin kiel normale?
Ĉu hodiaŭa nemateria laboro estas la tendenco kiu estas proksimanta al la stato?

Hieraŭ kunsidis due [kunveno  por diskuti intelekteco]. Mi volas skribi kelkajn ideojn por memori.

1. Moderna movado de intelektulo post 1905 rezultas al la ŝtata intelekto. Ĉang-bi estas la lasta pinto. Ni ne povas kaj ne devas dependi sur la kontraŭdiro inter burĝa intelekto kaj proletara intelekto. Per konduki klasan koncepton, ni ne povas eliri el la privilegio de intelektulo. Pro la privilegia pozicio, intelektulo senĉese serĉas alstarigi al la pli alta povo-pozicio. Per tio, intelektuloj ĉu dekstraj ĉu maldekstraj  servas konstrui ŝtaton. Tio, kio necesas estas ne dividi klasan diferenco inter intelektuloj sed demandi la esenco de la koncepto de intelekto aŭ intelektulo mem.

2. Intelekto estas la elmontro de inteligenteco, kiu fontiĝas el pensado. Ĝi ŝanĝiĝas al informo en la kapitalista socio. En ĉi momento, intelekto disiĝas de inteligenteco, aparte de penspovo. Scio kiel informo ne havas rilaton kun tiu, kiu produktas ĝin. Kiu produktas ĝin? Homoj en sociaj rilatoj aŭ homaj sociaj rilatoj mem. Do la plej grava estas restaŭri la povo de pensado kaj la virtula potenco de vivo, alivorte eniri al la profundaj sociaj rilatoj. Por ĉi tiu, ni devas rifuzi la absorbo-povo. Povi ligiĝi per reto sen absorviĝi per ŝtato kaj suvereno estas ekzakte ĉi povo mem. Do nia solidareco devas ne esti ne la solidareco de scio aŭ intelektulo sed esti la reto de  penspovo. La homoj, kiu pensas, direktas al artistoj, kiu pensas kreade. Direkti al leĝdonanto(Platon, Kant) aŭ advokato(Hegel) estas jam malnove kaj malpropre.

3. En ĉi punkto mi povas kompreni la "sukceso" de Ĉang-bi, kiu strebas ŝtatpovon kaj jam iĝas al ĝi. Ĉang-bi delonge sugestas nacian literaturon. Alivorte la literaturon, kiu servas por konstrui nacion. Nun ili iĝas al la reala parto de ŝtato. Do ili elĵetas literaturon. Literaturo estas ne arto sed dekoracio al ili. Pro tio vivliteraturo pli kaj pli estas graviĝanta.

Goĝin diris ke moderna literaturo finiĝis. Kial?
Li sugestis ke la kompletiĝo de moderna nacia ŝtato en ĉiuj lando estas la kaŭzo de moderna literaturo kiel nacia literaturo.
Tamen eĉ en Koreujo nacia ŝtato ne kompletiĝis ankoraŭ kiel kritikisto Baik diris.
Baik sugestas la daŭra efekteco de nacia literaturo.
Se kompletigo de nacia ŝtato estas la fundamento de  moderna literaturo, Baik  estas pli prava ol Goĝin.
Tamen alie kun pensado de Baik, same kun pensado de Goĝin moderna literaturo certe finiĝis laŭ mia penso.
Sed la kaŭzo ne estas en la kompletiĝo de moderna ŝtato sed en la rekonstruo de popolo al multitudo.
Kvankam popolo alvokis al nacia ŝtato, multitudo ne alvokis al nacia ŝtato.
Ili esploras nur vivon sen nacia ŝtato en nia epoko.

Mi trovis plenajn materiojn pri homaranismo en ĉi tie.
Ĉu vi uzas la homaranismon por kontraŭi novliberalismon?
Jam mi legis ke marksista Drezen diris ke la Homaranismo kapablus nur fuŝi realan komprenon de la ekzistantaj socifortoj. Tamen, laŭ mia penso, homaranismo sajnas havi virtuala signifon certe pli ol la kompreno de Drezen.
Ĉu vere homaranismo havas la limon de hilelismo, kiu fundas sur Hilelismo.
Ĉu ni povas renovigi ĝin kiel la nova komunisma ideo?
Aparte vere ĉu ni povas nuligi la religian kaj neŭtralan implikon?
Kiel ni povas konstrui novan homaranismon, kiu fundas sur homa historia praktiko.