Komuniga Maŝino:Blogo de Amelano

공적자금 문제에 대한 생각에 대한 단상

(Amelano) — Sat, 10 May 2008 12:57:59 +0900

삶정치적인 공통적 생산의 산물이 사유화되어 공적 자금이라는 형태로 축적된다. 학진 기금이나 문예진흥 기금은 그러한 자금의 일부이다.

이에 대한 태도들이 몇 가지 존재한다.
1. 공적자금은 임금 이외에 추가로 받을 수 있는 사회적 임금의 한 형태이므로 적극적으로 받아서 사는 데 이용하자.
임금의 획득이 노동자간의 경쟁에 의해 이루어지듯이 사회적 임금도 시민 개인들 사이의 경쟁에 의해 획득되는 것은 자연스럽다.
---가장 부르주아적인 생각이며 가장 다수의 사람들이 갖고 있는 생각이다. 이 생각은 노동자간 경쟁을 자연화하고 그만큼 부르주아 사회를 추인한다. 공적 자금의 사적 사용론.

2. 공적 자금을 받아서 공적으로 좋은 일을 하는 데 사용한다면 되지 않는가? 사회적으로 좋은 일을 하기 위해서는 부족한 임금만으로는 감당할 수 없고 사회적 임금형태의 자금이 필요하다.
---일단 공적 자금의 수여가 경쟁과 시험에 의해 주어진다는 점을 건드리지 않은 채, 이 틀 내에서의 내용적 사회성을 추구한다. 공적 자금의 공적 사용론.

3. 공적 자금은 공을 대표하는 국가가 노동자들을 통제하는 형태이므로 공적 자금은 받지 말아야 한다. 사회적 활동을 위해 부족한 임금은 사적 영역에서의 더 많은 노동을 통해 보충하는 것이 좋다.
--사적인 영역 역시 공적 영역과 똑같이 노동자를 통제하는 공간이자 장치라는 사실을 무시한다. 임금도 사회적 임금 과 동일하게 노동자들을 통제하는 정치적 형태이다. 그리고 이 관점은 공적 자금에 대한 회피가 삶정치적 공통적 생산의 산물에 대한 사유화를 온존시키고 그 자금이 생산자들에게 더 불리한 방향에서 사용될 수 있는 여지를 제공한다. 공적 자금 회피론.

오늘날 사적 축적의 규모가 커지는 만큼 공적 자금의 규모도 더욱 커지고 있다. 거대한 사적 축적과 거대한 공적 축적은 우리의 삶을 압살하고 있다. 이 경쟁체제에 기생하거나, 혹은 공사의 환상적 구분 위에서 공을 거부하고 사를 선택하는 것은 현존하는 착취와 지배 구조에 대응할 수 없다. 이 구조를 해체할 수 있는 방법이 찾아져야 한다.

사적 권력의 관심과 이해라는 필터를 통과함으로써만 사회적 임금의 배분에 참여할 수 있는 현존하는 구조를 깨뜨릴 수 있게 위해서는 공적 자금을 공통기금으로 전환시키키고 이 공통기금을 무조건적 보장소득의 원천으로 사용하는 것이다. 공통기금은 어떠한 심사도 허가도 없이 무조건적으로 그리고 최우선적으로 삶을 보장해야 한다. 그러나 이것은 공적 자금만을 건드리고 사적 축적 메커니즘을 건드리지 않고 놓아 두는 것인가? 그렇지 않다. 무조건적 보장소득의 운동은 사적 영역 자체의 근본적 변형을 요구할 수밖에 없다. 현재의 소득은 정치적으로 불균등하게 조직되어 있다. 특히 정규직, 비정규직, 실업자의 구획에 따른 소득의 차별화는 극히 정치적이다. 그 차별의 정도는 극심해서 거의 무한배에 가까운 소득차가 난다. 무조건적 보장소득은 이 차별의 골간을 깨뜨릴 수밖에 없으며 만인의 삶의 보장을 통해 공포, 적대, 배제를 최대한 제거하게 될 것이다. 노동에 따른 가외소득의 규모는 무조건적 보장소득이 창출할 공통성을 깨뜨리지 않을 정도로 조정되어야 할 것이다.

공적 자금의 공통기금화와 무조건적 보장소득, 노동에 따른 가외소득이라는 잠정노선을 통해서 오늘날 공사의 구분 위에서 전개되는 거대한 사적 공적 자금들의 전횡을 넘어설 수 있을까? 이것은 올바른 노선의 확정 문제를 넘어서는 공통적 실천의 조직화를 요구한다. 다중의 집단지성과 공통실천이 절실한 시점이다.

5.18광주민중항쟁 관련 자료링크

(Amelano) — Tue, 06 May 2008 17:21:42 +0900

민주인권평화센터 5.18연구소
http://altair.chonnam.ac.kr/~cnu518/board518/main/main.htm

Mai 68 aujourdi dans le monde

(Amelano) — Thu, 01 May 2008 08:28:02 +0900

http://www.radiofrance.fr/reportage/cahiers/cahiers.php?rid=350000100

Cette année-là, la France aurait pu fêter le dixième anniversaire de la Constitution de la V° République et les dix années du Général de Gaulle à l'Elysée. Une France riche et prospère, du Pyrex et du Formica, du métro-boulot-dodo et qui envoyait massivement ses enfants à l'université. Le printemps s'annonçait radieux.

« Je prends mes désirs pour des réalités car je crois en la réalité de mes désirs… »

Un simple chiffre : dans la France d’aujourd’hui un Français sur deux n’a pas connu Mai 68. Autrement dit : 50% de nos concitoyens n’étaient pas nés alors. Nos politiques actuels - jeunes quinquagénaires - achevaient une brillante carrière à la Communale tandis que nos dynamiques quadra ne gazouillaient pas encore en couche-culotte. Le regard que les uns et les autres portent aujourd’hui sur des événements qu’ils n’ont pas connu leur confère donc une incontestable autorité.

Incontestable autorité. Deux jolis mots de mai. Incontestable comme contestation. Autorité comme Contestation de l’autorité ?

En fait, faut-il parler de l’héritage de mai 68 ? Sûrement. D’un point de vue strictement politique ? Cela ne fait aucun doute. Pourtant, ce n’est pas l’angle choisi pour ce dossier. Il ne s’agit pas d’opposer une énième fois soixante-huitards à anti-soixante-huitards si tant est que ces expressions aient un sens. Mai 68 constitue un épisode majeur de la France des Trente-Glorieuses. Peut-être même son point d’orgue. En tout cas, un épisode de notre histoire sur lequel, le recul aidant, on peut porter un regard avide.

Car qu’y a-t-il de commun entre la France d’aujourd’hui et celle de mai 68 ? En réalité bien peu de choses. Il s’agît pratiquement de deux mondes différents, l’un ayant sans nul doute permis l’émergence de l’autre. Ceux qui n’ont pas connu mai 68 en sont donc, qu’ils le veuillent ou non, les héritiers.

Mai 68, c’est un sérieux coup de soleil sur une France engourdie et pâlichonne qui ne demandait qu’à prendre l’air du large. Or précisément sous les pavés, à cette époque bénie de nos dix-huit ans, se trouvait la plage…

Dernier point : Mai 68, c’est aussi votre témoignage, un souvenir, une anecdote, une émotion. Nous les espérons nombreux et riches.

Gérard Conreur

Tibeto kaptita en la revo de la alia/Slavoj ŽIŽEK

(Amelano) — Wed, 30 Apr 2008 23:37:42 +0900

HEDONISMA SPIRITUALECO NEW AGE
Tibeto kaptita en la revo de la alia

de Slavoj ŽIŽEK
http://eo.mondediplo.com/article1362.html

LA RAPORTAĴOJ disvastigataj de la komunikiloj trudas al ni certan bildon kiu estas gurdata tiel : la Popola Respubliko Ĉinio, kiu ekokupis kontraŭleĝe Tibeton en 1950, okazigas de jardekoj brutalan kaj sisteman detruadon de la religio kaj de la identeco mem de la tibetanoj kiel libera popolo ; la ĵusaj manifestacioj de Lasao kontraŭ la ĉina okupado estis subpremataj perforte ; ekde kiam Pekino preparas la estontajn Olimpiajn Ludojn de somero, ĉiuj defendantoj de la demokratio kaj de la libereco havas la devon fari premojn por ke Ĉinio redonu al la tibetanoj kion ĝi ŝtelis de ili. Nacio kiu tiagrade surtretas la liberecojn ne havas la rajton plibeligi sian famon per la nobla olimpia spektaklo.

Kion faros la registaroj ? Ĉu ili cedos, kiel kutime, al la ekonomia pragmatismo, aŭ trovos la forton meti niajn plej altajn etikajn kaj politikajn valorojn super la mallongdatajn ekonomiajn interesojn ?

Eĉ se la ĉinaj publikaj instancoj en Tibeto faris, tute evidente, multajn agojn de teroro kaj de detruado, multaj elementoj perturbas la simplisman vidon („la bonuloj kontraŭ la malbonuloj”). Jen naŭ punktoj kiun oni povas havi en la menso kiam oni meditas pri la lastatempaj eventoj.

1. Sendependa ĝis 1950, Tibeto ne fariĝis de unu tago al alia okupata lando. La rilato kun Ĉinio estas longa kaj kompleksa, kaj tiu ludis ofte la rolon de protekta suvereno - sufiĉas memorigi ke ankaŭ la kontraŭkomunisma Guomindang insistis pri la ĉina suvereneco super Tibeto. La termino mem de dalaj-lama atestas pri tiu interagado, ĉar ĝi asociigas la mongolan dalaj („oceano”) kun la tibeta bla-ma.

2. Antaŭ 1950, Tibeto estis sub la jugo de sovaĝa feŭdismo, kun malriĉeco (la vivespero ne estis pli granda ol 30 jaroj), endemia korupto kaj pluraj internaj militoj (la lasta, inter du monaĥaj frakcioj, okazis en 1948, kiam la Ruĝa Armeo estis jam antaŭ la pordoj de la lando !). Timante la malordon kaj la socian malintegriĝon, la tibeta gvidanta elito malpermesis ĉian disvolvadon de industrio, tiel ke la plej eta metalpeco devis esti importata de Hindio. Tio ne malhelpis tiun eliton sendi siajn infanojn al la britaj lernejoj, en Hindio, kaj transigi kapitalojn en britajn bankojn, ankaŭ en Hindio.

3. La Kulturrevolucio kiu detruis la tibetajn monaĥejojn en la 1960-aj jaroj ne estis simple „importita” de la ĉinoj : en tiu epoko, malpli ol cento da ruĝaj gvardioj iris al Tibeto, kaj la loĝantaroj kiuj bruligis la monaĥejojn estis preskaŭ ekskluzive tibetanaj.

4. Ekde la komenco de la 1950-aj jaroj, la Central Intelligence Agency (CIA) konstante kaj sisteme instigis al kontraŭĉinaj agadoj en Tibeto ; tiel, la ĉinaj timoj de eksteraj provoj malstabiligi Tibeton estas neniel „malraciaj”. [1]

5. Televidaj bildoj atestas, ke la eventoj de Tibeto ne estas paca „spirita” protestado de tibetaj monaĥoj (kiel en Birmanio antaŭ ok monatoj), sed estas (ankaŭ) manovroj de bandoj mortigantaj ordinarajn ĉinajn enmigrintojn kaj brulantaj iliajn magazenojn. Oni devus do juĝi la tibetajn manifestaciojn kiel ĉian ajn perfortan manifestacion : se la tibetanoj atakas la ĉinajn enmigrintojn en ilia propra lando, kial la palestinanoj ne faru same kontraŭ la israelaj koloniantoj de Cisjordanio ?

6. Estas fakto de la ĉinoj ege investis en la ekonomia disvolvado de Tibeto, kiel ankaŭ en la infrastrukturoj, la edukado, la sanservoj ktp. Por paroli senvuale : spite al ne negebla subpremado, la nuna vivnivelo de la mezaj tibetanoj estis neniam tiom bona. La malriĉeco estas multe pli grava en la ne disvolvitaj kamparaj provincoj de la okcidento de Ĉinio.

7. En la lastaj jaroj la ĉinoj ŝanĝis sian strategion en Tibeto : „senpolitika” religio estas nun tolerata, eĉ subtenata. Ili apogas sin pli sur etna kaj ekonomia koloniado, kiu rapide transformas Lasaon en ĉinan variaĵon de la kapitalisma Far West, kun karaokejoj [2] kaj „budhismaj temo-parkoj” laŭ la maniero de Disney. Mallonge, tio kion kaŝas la bildoj de ĉinaj soldatoj kaj policanoj terorigantaj la budhismajn monaĥojn, tio estas la usonspeca soci-ekonomia transformado de Tibeto. Tiu estas multe pli timinda : en unu aŭ du jardekoj, la tibetanoj estos reduktitaj al la sama statuso kiel tiu de la indiĝenoj en Usono.

La ĉinaj komunistoj ŝajnas esti fine lernitaj la instruon : kio estas la subprema povo de la sekreta polico, la koncentrejoj kaj la ruĝaj gvardioj kiuj detruas malnovajn monumentojn, kompare kun la kapablo de senbrida kapitalismo disŝiri la tutan tradician socian teksaĵon ? Alie dirite, Ĉinio estas faranta tion kion la okcidentaj ŝtatoj kaj aliaj faras kaj faris laŭlonge de sia historio, kiel Brazilo en Amazonio aŭ Ruslando en Siberio, sen paroli pri Usono en sia Sovaĝa Okcidento.

8. Se estas tiom da manifestacioj en Okcidento kontraŭ Ĉinio, tio okazas esence pro ideologiaj kialoj : la tibeta budhismo, lerte disvastigata de la Dalaj-lamao, estas unu el la ĉefaj orientiloj de la hedonisma spiritualeco New Age, fariĝanta la dominanta formo de la ideologio. Nia fascino por Tibeto faras el tiu lando mitan enton sur kiu ni projekcias niajn fantasmojn. Tiel, dum oni bedaŭras la malaperon de aŭtenta tibeta vivmaniero, oni forgesas la verajn tibetanojn : tio kion oni volas de ili estas ke ili estu aŭtente spiritualaj por ni, anstataŭ ni, por ke ni povu daŭrigi nian frenezan konsumisman ludon.

La filozofo Gilles Deleuze skribis : „Se vi estas kaptita en la revo de la alia, vi estas perdita.” Tiuj kiuj manifestacias kontraŭ Ĉinio devus konsideri ke ili enprizonigas la tibetanojn en sian propran revon, kiu estas nur unu inter aliaj.

9. Fine, se malbona aŭguro aperas el la nunaj okazaĵoj, ĝi troviĝas aliloke. Fronte al la eksploda evoluo de la ĉina kapitalismo, la analizistoj demandas sin kiam la politika demokratio, kiu iras „nature” kune kun la kapitalismo, aperos.

ANTAŬ DU JAROJ, la sociologo Ralf Dahrendorf faris, dum televida intervjuo, komparon inter la kreskanta malfido, en la postkomunismaj landoj de orienta Eŭropo, koncerne la demokration kaj la fakto ke, sekvante ĉiun revolucian ŝanĝegon, la vojo al nova prospero pasas ĉiam tra „larmo-valo”. Post la disfalo de la socialismo, oni ne povas rekte veni al periodo de abundo en prospera merkatekonomio. Ĉar la socialismaj socia protekto kaj sekureco, limigitaj sed realaj, devis esti malmuntitaj, tiuj unuaj etapoj estas nepre doloraj.

Por Dahrendorf, tiu malfacila trairo de la „larmovalo” daŭras pli longe ol la meza periodo inter la (demokratiaj) elektoj, tiel ke la tento estas granda postŝovi la malfacilajn ŝanĝojn pro kialoj de mallongtempaj elektoj. Fareed Zakaria tiel klarigis [3] kiel la demokratio povas ankriĝi nur en ekonomie evoluintaj landoj : la evolulandoj „antaŭtempe” demokratiigitaj kreas popolismon kiu saldiĝas per ekonomia katastrofo kaj politika despotismo. Ne mirigas ke tri el la eksaj triamondaj landoj ekonomie plej viglaj (Tajvano, Sud-Koreio, Ĉilio) alvenis al demokratio nur post aŭtoritateca periodo.

Sed estas ankoraŭ alia paradokso : kio okazos se la promesita demokratia fazo post la trairo de la „larmovalo” ne alvenas ? Tio estas, eble, la plej zorgiga elemento koncerne la nunan Ĉinion. Penseblas ke ĝia aŭtoritata kapitalismo ne estas simpla resto de nia pasinteco, la ripetiĝo de la tipo de kapitalisma akumulado kiu, en Eŭropo, daŭris de la 16-a ĝis la 18-a jarcento, sed antaŭprezento de la estonteco.

Kio okazos se la malvirta kuniĝo de la azia vipo kaj la eŭropa borso montriĝas ekonomie pli efika ol la liberala kapitalismo ? Ĉu tio estas signo ke la demokratio, tia kia ni komprenas ĝin, jam ne estas kondiĉo kaj motoro de la ekonomia disvolvado, sed obstaklo al tiu ?

Slavoj ŽIŽEK.

Novliberalismo kaj novsxtatismo

(Amelano) — Wed, 30 Apr 2008 11:21:53 +0900

신자유주의는 점차 신국가주의에 의해 깊게 채색되고 있다.