Komuniga Maŝino:Blogo de Amelano

Goĝin klarigas ke kongruo de parolo-frazo, trovado de pejzaĝo, starigo de interneco ktp konstruas modernan nacion. Do, laŭ li, literaturo estas sistemo de moderneco. Certe li montras verejn gravajn elementojn. Tamen ni devas demandi, kial lia libro uziĝis kiel la maniero por negadadi subjekton en 1980 dekjaroj.

Li trovis tuj kaj senteme malkonvenecon de sia libro. Kaj li ekas la laboron por rekonstrui subjekton en sfero de cirkulado.
Ke ĝi estas NAM(Nova Asocia Movado) estas jam vaste konita. Tamen NAM falas en 2003.

Kial la afero iĝis tiel?
Li serĉas subjekto en cirkulada sfero. Do el tiu sekvas tiel nomata 'konsumanto movado'. Li ne komprenis ke la sfero de konsumado estas sinuita en la sfero de laboro. El ĝi rezultas ke li ne povas ligi la sferon de konsumadon kun la sfero de produktado.
El jene mi trovis du problemon.
Unue, nur per kritika metodo ni ne povos trovi kaj konstrui subjektivan potencon. La unua etapo de Goĝin montras ĉi mankon.
Due, la dividigo kaj kontraŭigo inter konsumado kaj produktado estas ne deca. Ni devas kompreni la du sfero totale.

Spite, la problemo, kie ni povas trovi subjektan povon, restas. Ĉar ni ne povas trovi subjektivan povon tra eki el aktuala sfero de konsumado kaj produktado. El jene la neceso de rekte eniri en la fundamenta unueca mutobleco okzas. Tamen ĉi tiu mem bezonas multe da esploron.

Deleuzo definas senco ti ĉi tiel. "Pura evento kiu estas esprimita kaj insistanta en propozicio." Jen pura evento indikas virtuala ebeno. Propozicio indikas aktuala ebeno. Sinsekve 'esprimita' kaj 'insistanta' indikas intenseca ebeno.

Per tio, kio definas sencon en dinamika movado inter virtuala ebeno kaj aktuala ebeno, Deleuzo transiras la limon de ĝis nuna teorioj ĉu indiko teorio, manifesto teorio aŭ signifo teorio. Senco ne plu estas nur objekto(materiismo), nur subjekto(fenomenologio), aŭ nur strukturo(strukturismo). Senco fondas kaj faldas ĝin en interrilata potenco.

Filozofio de Deleuzo estas kompleksa. Do multaj homoj diris ke li estas malfacila. Tamen en lia filozofio, ni povas trovi tre simplan pensmanieron. En ĉia loko de lia libro, li uzis tiu ĉi tri tavolan logikon. Kompreneble kelkaj transformoj aperis ĉiam. Alivorte, konceptaj karakteroj aperis sur alian ŝminkon. Kio estas la tri tavoloj? Faru danĝeran simpligon konsciante ke ni ne povas apliki tian simplan skemon rekte en ĉiu kazo aŭ situacio.

1.ontologio

2.teorio de tempo

3.teorio de lingvo kaj koncepto

4.teorio de senco

5.teorio de senso

6.teorio de socio

7.teorio de subjekto

8.teorio de politiko

9.teorio de etiko

En ĉia linioj konsisti tri terminoj, kiel du fostoj rilatas?
Unuvorte ili denove faldas kaj ligiĝas.
Ne nur linio sed ankaŭ rondo.
La potenco fluas kvazaŭ la bildo de koro.

Aldone, tiuj povas kompariĝi al teorio de valoro de Markso. En ĝi kuŝas ankaŭ la koncepto de tri tavolaj pensmaniero. Ĝi estas la linio de

Same Lacano pensas sur la linio

Kritiki naciismo inkluzivas sinkritikon.
Kritiki imperio ankaŭ inkluzivas sinkritikon.
Hodiaŭ ĉia detruo devas inkluzivi sindetruon.
Inverse sindetruo aperas kiel detruo de malamiko.
Kaj detruo estas jam ekkonstruo.

La kerna problemo en 21 jarcento estos eble 'problemo de la reala' aŭ 'la rilato inter la virtuala kaj aktuala'.

Kiel ni povos kompreni la reala?
Antaŭĉio, jen ni ne devas komreni la reala kiel korpa. Ĝi devas kompreniĝi kiel en stoikulo 'aliquid' kio direkas samtempe du direktojn. Mi volas skribi iom da spinozan filosofiajn kuntextojn pri ĝi.

En Spinozo la reala(Dio) estas prezentita en la triunuo de substanco-propreco-modo. Eble substanco korespondas al la virtuala, propreco korespondas al la ebla, kaj modo korespondas al la aktuala.

Li skribas en Etiko:

"Per substanco, mi komprenas ke tiu estas en si, kaj konceptiĝas per si(defino. 3). Per propreco mi komprenas ke tio, kio inteleko perceptas de substanco kiel kosisti ĝia esenco(def. 4). Per modo mi kompreni la modifiĝo de substanco, aŭ cix tio, kio estas en alia aĵo per tiu ankaŭ ĝi(substanco--amelano) konceptiĝas(def 5). Per Dio mi komprenas absoluta malfinia esteco, t.e., substanco konsisti de malfinia proprecoj, ĉiuj de kio esprimas eternan kaj malfinian esencon.(def. 6)"

Do, el ĉi tiu, ni povas eltondi kvar pensojn.
1)Dio estas eterna, absoluta, esprima esteco.
2)Substanco estas kaŭzo de mem. (Memoru ke la esenco de kaŭzo de mem engaĝas ekzistado. (def. 1) Kiom ĝi estas materiisma!)
3)Propreco estas malfinia esenco de substanco.
4)Modo estas modifiĝo de substanco.

En tiu ĉi kuntekstoj, ni povas kosideri la problemon de la reala, ekzemple, Hegela neniaĵo en absoluta spirito, Marksa materialo en 'korpa-malkorpa' rilato, Lacana 'objetko eta a' en triunuo 'reala-imaga-simbola' rilato, Deleuza 'unu kaj singula vivo', Negria 'konstitucia-potenco' en  triunuo 'virtuala-ebla-reala', Agambena 'Homo Sacer', ktp.

La intereso de malnovajxo, ekzemple Grekio tragedio, povas ne eksplikigxi per objektiva metodo.
Gxi devas ekspliki per subjektiva metodo.
Ekzemple, per imagopovo, praktika rilato al gxi ktp.

Mi volas studi la kocepton de anomalia komunisto en postmoderna periodo.
Por pli posta studo, mi skizas iom da fragmentoj cxi tie.

[1]En Spinoza, profeto funkcias kiel revelaciulo.

The  prophets  are  continually  asserting that they speak by the command  of  G-D: "Thus saith the Lord,"  "The Lord of hosts saith,"  "The command of the Lord,"  &c.;  and  this  was  their habit not only  Chain of Natural Events in  assemblies  of  the  prophets, but also in their epistles containing revelations,   as   appears   from  the  epistle  of  Elijah  to  Jehoram, 2 Chron. xxi:12, which begins, "Thus saith the Lord."
(el http://www.yesselman.com/ttpelws3.htm )

[2]En Marx, komunisto igxas reale.

La teoriaj konceptoj de la komunistoj tute ne bazigxas je ideoj aux principoj inventitaj aux malkovritaj de tiu aux alia mondreformanto.
Ili nur estas gxeneralaj esprimoj de realaj kondicxoj de ekzitstanta klas batalo, de historia movado okazanta antaux niaj okuloj. La forigo de gxisnunaj proprieto-rilatoj ne estas aparta trajto distinganta la komunismon.(MKP, 47)

[3]En Lenin, vangardo havas kelkaj sendependecon de amaso kaj revelaciulan karakteron.

In the very same way, in Russia, the theoretical doctrine of Social-Democracy arose altogether independently of the spontaneous growth of the working-class movement; it arose as a natural and inevitable outcome of the development of   thought among the revolutionary socialist intelligentsia.
el http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1901/witbd/ii.htm#v05fl61h-373-GUESS

[4]En Deleuze, majstro, demono, anomalio, ermito, eksterulo ktp aperas apud amaso, svarmo, animalo, civitano, internulo. Ili estas "synthesier".

각각의 다양체마다 하나의 가장자리가 존재하게 된다. 하지만 가장자리는 결코중심아 이나라 포위선 또는 극단의 차원으로, 특정한 순간에 무리를 구성하는 모든 다른 선들이나 차원들을 고려할 수 있도록 해준다.(천개의 고원, 465-467; MP, 299~300)

이러한 기계가 하나의 배치물을 갖게된 것이 바로 신시사이저이다. 모듈, 음원이나 진동자, 제너레이터, 변성기 등 음 처리의 요소를 하나로 묶어 미시적 틈으로 조절함으로써 신사사이저는 음의 과정 자체를, 이러한 과정의 생산을 청취 가능한 것으로 만들어 주며, 또 음의  질료를 넘어선 또 다른 요소들과도 접촉할 수 있게 해 준다. 신시사이저는 잡다한 것들을 재로 속에서 하나로 묶으며, 파라미터들을 하나이 방식에서 다른 방식으로 이동시키면서 바꾼다. 신시사이저는 공속성을 조직함으로써 선험적 종합판단에서 근본원리와 같은 지위를 차지하게 된다.(천개의 고원, 652; MP, 423~4)

[5]En Hardt kaj Negri, batalanto('militant') aperas en la fino de 'la multitudo kontraux imperio(the multitude againt empire)'.

In the postmodern era, as the figure of the people dissolves, the militant is the one who best expresses the life of the multitude; the agent of biopolitical production and resistance against Empire.(Empire, 411)

El Gxisnuna priscribon, ni povos vidi la transiron kaj transformon kaj evoluon de koncepto de profeto, teoriulo, vangardo, batalanto.

Teleologia viva faras nin malkomforta.
Cxar nia viva  gvidigxas per la definigita transcenda celo.
Cxu ni ne povos fari nian vivon kiel imanenta natura danco?

Substanco ne povas reduktigxi al existado.
Sed la potenco, ke ne sercxi existado, ne estas substanco.
Gxi estas nur malpotenco.

실체는 실존으로 환원될 수 없다.
그러나 실존을 주장하지 않는 힘은 실체가 아니다.
그것은 무력일 뿐이다.

Filosofio estas la vocxo de unu homo, kaj la esprimo de deziro de savo.
Kiam ni proksimigxas al filosofio kiel scio, la ago de elvocxigo kovritas.

철학은 지식이기에 앞서 한 인간의 목소리이며 구원의 욕망의 표현이다.
철학을 지식으로서 접근할 때, 철학을 근거짓는 그 발성행위가 은폐된다.