intelekto2 Articles

  1. 2007/09/16 Pri intelekto kaj intelektulo
  2. 2007/04/07 De intelekto kiel informo al pensado
Por studi kaj skribi postmoderna intelekteco, mi volas kolekti kelkaj ligiloj sube.

한국의 근대와 지식인
http://www.aladdin.co.kr/shop/wproduct.aspx?ISBN=8989205786

들뢰즈와 푸코의 대화
http://www.shgreenpeace.net/cgi/read.cgi?board=treasure&y_number=255&nnew=2

푸코의 특수적 지식인론
http://iss.gsnu.ac.kr/upfiles/ssresearch/%EC%97%B0%EA%B5%AC%EC%86%8C%EB%B3%B4200012%EA%B0%95%EC%88%98%ED%83%9D.pdf


Hieraŭ kunsidis due [kunveno  por diskuti intelekteco]. Mi volas skribi kelkajn ideojn por memori.

1. Moderna movado de intelektulo post 1905 rezultas al la ŝtata intelekto. Ĉang-bi estas la lasta pinto. Ni ne povas kaj ne devas dependi sur la kontraŭdiro inter burĝa intelekto kaj proletara intelekto. Per konduki klasan koncepton, ni ne povas eliri el la privilegio de intelektulo. Pro la privilegia pozicio, intelektulo senĉese serĉas alstarigi al la pli alta povo-pozicio. Per tio, intelektuloj ĉu dekstraj ĉu maldekstraj  servas konstrui ŝtaton. Tio, kio necesas estas ne dividi klasan diferenco inter intelektuloj sed demandi la esenco de la koncepto de intelekto aŭ intelektulo mem.

2. Intelekto estas la elmontro de inteligenteco, kiu fontiĝas el pensado. Ĝi ŝanĝiĝas al informo en la kapitalista socio. En ĉi momento, intelekto disiĝas de inteligenteco, aparte de penspovo. Scio kiel informo ne havas rilaton kun tiu, kiu produktas ĝin. Kiu produktas ĝin? Homoj en sociaj rilatoj aŭ homaj sociaj rilatoj mem. Do la plej grava estas restaŭri la povo de pensado kaj la virtula potenco de vivo, alivorte eniri al la profundaj sociaj rilatoj. Por ĉi tiu, ni devas rifuzi la absorbo-povo. Povi ligiĝi per reto sen absorviĝi per ŝtato kaj suvereno estas ekzakte ĉi povo mem. Do nia solidareco devas ne esti ne la solidareco de scio aŭ intelektulo sed esti la reto de  penspovo. La homoj, kiu pensas, direktas al artistoj, kiu pensas kreade. Direkti al leĝdonanto(Platon, Kant) aŭ advokato(Hegel) estas jam malnove kaj malpropre.

3. En ĉi punkto mi povas kompreni la "sukceso" de Ĉang-bi, kiu strebas ŝtatpovon kaj jam iĝas al ĝi. Ĉang-bi delonge sugestas nacian literaturon. Alivorte la literaturon, kiu servas por konstrui nacion. Nun ili iĝas al la reala parto de ŝtato. Do ili elĵetas literaturon. Literaturo estas ne arto sed dekoracio al ili. Pro tio vivliteraturo pli kaj pli estas graviĝanta.